شب تا به سحر مرغ دلم خواب ندارد تار است شب جانم و مهتاب ندارد از بس ز فراق تو همه عمر گریستم  سرچشمه چشمان ترم آب ندارد  شور از سرم افتاد و دلم خشک کویر است  احساس دگر هیچ غرلی ناب ندارد  ساز دلم از کار فتاده است و خموش است  این دل ز فراق تو دگر تاب ندارد بازا که صادق با وجود تو نیازی  شب را به مه و روز به آفتاب ندارد                           (صادق)1394/9/23